Λιώνω σιγά και φθείρουμαι, το στήθος μου πονάει, ο βήχας μου, τον θάνατο, αυτός τον μαρτυράει. Κανείς γιατρός δεν ημπορεί, τον πόνο μου, να γιάνει, μανούλα μου, η κόρη σου κοντεύει να πεθάνει. Μανούλα μου, το σφάλμα μου, στον κόσμο είναι ένα, αγάπησα η δύστυχη και τώρα φτύνω αίμα. Τον αίτιο, τον εύχομαι, να παντρευτεί να ζήσει, παιδιά να κάνει επιθυμώ, να πάνε από φθίση. Αχ, πεθαίνω, μανούλα μου γλυκιά.