Μικρές μικρές βροχοσταγόνες σ’ ένα σκοπό που τυραννά κι ώρες νεκρές, στιγμές αιώνες να ισορροπώ στο πουθενά Κι η φθινοπωριά μέσα μου κι έξω νοτιάς φυσάει ανιαρός ναι το ξέρω είχα πει θ’ αντέξω μα δεν βοηθάει κι ο καιρός Κάποια ποτά είναι μια λύση κοιμάται η μνήμη προσωρινά αλλά μετά σαν θα ξυπνήσει σαν ένα αγρίμι θα `ρθει ξανά Κι η φθινοπωριά μέσα μου κι έξω κι ένας αέρας ανιαρός ναι το ξέρω είχα πει θ’ αντέξω μα δεν βοηθάει κι ο καιρός