Χριστέ μου και πως νταγιαντώ έτσα σεβντά μεγάλο που τη θωρρώ και δε μπορώ να κάμω ένα ζάλο Φωθιά κεντά στο μπέτι μου και τη καρδιά μου λιώνει μα γίνεται η αγάπη σου νερό και με γλιτώνει