Στον πόλεμο βγαίν’ ου Ιταλός κι ο Τσουλιάς του λέει, έβγα Μουσουλί, ρε μι του φστάν’ του κουρουμπλί, γιατί δεν βγαίνεις καταδώ κι έχω όρεξ’ να σι `δώ. Κι `κει, σιαπάν, σιαπάν στην Κορυτσά, λεν τα πιδιά μας ούλα, έλα παραδώ, ορέ, για να συ δω κι εγώ, γιατί δεν βγαίνεις να συ δω, όρε, γιατί μας κάνεις το λαγό. Καίει ο ήλιος, καίει, καίει μανάρα μ’ καίει, και αυτοί μιλάν’ για χιόνια, λάσπες και βροχές, όρε, λάσπες και βροχές. Τον πόλεμο τι, μώρ’ τι τον ήθελες, κι `συ πιριγιλούνε οι άντρες σαν συ δούνε. Παράτα την, την παλικαριά, τα τάνκς κι τα κανόνια δεν είναι μακαρόνια. Που `σαι ορέ Μπενίτο, κρυμμένος στη σπηλιά, όρε κατέβα παρακάτω, φοβάμαι τον τσολιά, έρι, φοβάμαι τον τσολιά».