Ένας ίσκιος το βουνό. Ο έναστρος πάλι Ουρανός, το γεμάτο φεγγάρι, πολύ χαμηλά Η αποκλίνουσα τροχιά του βλέμματος... Τώρα που η παρατεινόμενη καλοκαιρία Διατηρεί ανέπαφη τη γοητεία της βεγγέρας, Κάθεται και της διαβάζει το βουνό Που στέκει μπροστά τους: οι πρόποδες, Οι γήλοφοι, οι λόφοι, οι πλαγιές, ο αυχένας... Κι εκείνη πειθήνια επαναλαμβάνει: «Ενήργησα κατά προσέγγισιν, από την πρόσκαιρη θέση μου αγάπησα Ό,τι είχε όρια αυστηρά καθορισμένα».