Βαριά βραχιόλια οι λύπες πως μ’ αγαπάς δεν είπες το `χω παράπονο μάνα μου, στόμα μου κι ας πέθαινε το σώμα μου. Δε θέλω, φως μου, κόσμο στα χείλη μου έχω δυόσμο το `χω παράπονο πάρε μου, ζήτα μου της λησμονιάς σαΐτα μου. Σου στέλνω μ’ ένα γράμμα του φεγγαριού τη λάμα πάρ’ τη και χτύπα με μάνα μου, τρέλα μου κι αν κλαίει η ψυχή σου, γέλα μου.