Βαλίτσα περιφέρομαι σε άδεια αεροδρόμια σε μαύρες ταινίες που τρίζουν σκουριά. Χορτάριασαν τα απομεινάρια των ανθρώπων οι ίδιοι οι άνθρωποι χόρτα ξερά παραμερίζονται σφυρίζει αίμα ο αγέρας. Ένα αεροπλάνο παράμερα βήχει – ετοιμοθάνατο – άχυρο. ________________________ Πάλλεται ο ήλιος καρδιά σε σώμα εφήβου. Η σάρκα σαπίζει φύλλα πεσμένα, γυρνούν στα δέντρα σαν σκουλαρίκια διαμαντένια κρέμονται από τις άκρες τετράγωνων στίχων απολιθωμένων που δε θα λαξευθούν ποτέ. Χόρτα – ξερά – ήδη φυτρώνουν στα έργα μας.