Ξαναγυρίζω στα παλιά λημέρια μου, στο χώρο της ποίησης. Οικεία και αγαπημένη περιοχή. Εσύ με έφερες εδώ χωρίς να ξέρεις. Είπα μήπως και αναπληρώσω γράφοντας το κενό της απουσίας σου. | στην Αγγελική Ώρες ακίνητη πάνω σε ένα κρεβάτι να τον περιμένεις. Παγιδευμένη σε έναν άρρωστο έρωτα πιο εθιστικό κι από το πιο σκληρό ναρκωτικό. Είκοσι χρόνια «χαμένα» (αυτή είναι η λέξη τελικά) Εσύ να καις τη ζωή σου γενναιόδωρα (γιατί; ξέρεις ότι θα `χεις κι άλλη;) Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα ολόκληρο. Εν μέρει μόνο. Πρέπει να νιώθεις πολύ μόνη, my love. Σαφώς δυστυχισμένη. Ως το τέλος, (ποιο θα `ναι;)