Με κράτησαν πιστάγκωνα και μου `δωσαν γροθιά στο σαγόνι πλατεία Δικαστηρίων μέρα μεσημέρι· Τσαλάκωνα τον ένοχο ωσότου ο κίτρινος φάκελος έλιωσε κι οι ακτινογραφίες μου ξέσχισαν τα νύχια. Ο Βενιζέλος κοιτούσε αδιάφορα. Όλα τα ουράνια τόξα που είδα κολοβά. Μια ριπή χρώματα μου διέρρηξε τον αριστερό βολβο. Τα γόνατά μου κόπηκαν παρ’ όλη την πρωινή άσκηση. Η είσοδος μύριζε μούχλα και καπνό πίπας. Ο ιερωμένος απέναντι έκλεισε βιαστικά την καγκελόπορτα.  Αίφνης τα τρακτέρ βγήκαν στο δρόμο οι ερπύστριες όργωναν την άσφαλτο αλλόφρονα μαμούδια, ευρήματα και κόκαλα ζήτησαν καταφύγιο στις παρακείμενες πικροδάφνες. Μετά, τα προσχήματα τραβήχτηκαν. Η μπλούζα άσπρη απέστρεψε το πρόσωπό της. Κι ο πόνος απόμεινε ξεδιάντροπος και πρωτόγονος να με βρίζει χυδαία και να με πελεκάει με το τσεκούρι.