Βροχή καρυκεύει τη βραδιά. μια κρύα μέρα – από κάθε άποψη – έφτασε στο τέλος. Το θερμόμετρο στον τοίχο καυχιέται για τους είκοσι βαθμούς Κελσίου (στο διάολο η χρηματαγορά!). Ρίχνοντας μια ματιά γύρω αντιλαμβάνομαι με πόνο τι ανυπαρξία που είναι η μοναξιά. Και πώς την διατυπώνεις; Κοιτάζοντας τον εαυτό σου στον καθρέφτη; Λες εις υγείαν στη σκιά σου; Κάνεις πάλι ντους; Μπορεί το νερό να σβήσει τη δίψα του κορμιού; Ούτε η ποίηση ούτε η μουσική την κατευνάζουν. Να καταφύγω στο σύστημα Μπράιγ μήπως και νιώσω κάτι; Γεννήθηκα από ένα αυθόρμητο κενό για να ζω αποκομμένος από πράγματα και φίλους. Γι’ αυτό είμαι ένας υπέροχος ηθοποιός!