Σούρουπο, σε γονυκλισία τα χρώματα και πώς πεθαίνεις χωρίς το πράσινο εκ γενετής Τα μάτια σου με τον κίτρινο λίβα, καμένη σοδειά τα χρόνια που έζησα. Ας φεύγει ο μικρός σκαντζόχοιρος, δε γλιτώνει τ’ αγκάθια μεγαλώνουν ανάποδα. Ήμερο βράδυ βελάζει σαν το χαμένο πρόβατο, ζυγώνει στην πόλη κι αλλάζει προβιά, σκύλος ή γάτα, με την τρίχα ορθή κάτω από τόσους τροχούς. Τι γυρεύεις εδώ ψυχή τραυλή, μακριά από τα βοσκοτόπια της πατρίδας. Οι φίλοι πέφτουν από ψηλά μπαλκόνια στο άσπρο μπαμπάκι που τους καταπίνει.