Αυτό το δωμάτιο έχει γερούς τοίχους φτιαγμένους από ειδικό μονωτικό υλικό. Όταν κάποιο βράδυ ούρλιαζες τη φωνή του λύκου κανένας δε σ’ άκουσε η φωνή σου σε χτύπησε μ’ όλη της την ένταση συρρικνώθηκες. Αυτό το δωμάτιο είναι και δεν είναι· είναι χτες και αύριο ποτέ σήμερα. Συσσωρευμένη σκόνη σκοτωμένα έντομα παλίνδρομη κίνηση ανάμεσα στη μουσική και στη στριγκλιά στο χρώμα και στο μαύρο-άσπρο. Σ’ αυτό το δωμάτιο όταν επιθυμήσω λίγη τάξη δένω ένα σκοινί κι απλώνω μπουγάδα στο χιόνι. Αυτό το δωμάτιο έχει ένα ψεύτικο παράθυρο, βλέπεις πάντα το ίδιο τοπίο μια άμορφη καφέ μάζα διάτρητη και αδιαπέραστη όπως η αγωνία του φεγγαριού που πεθαίνει από ασφυξία στα λασπόνερα. Αυτό το δωμάτιο δεν έχει τοίχους έχει σύννεφα σ’ ένα συνεπές γκρίζο χωρίς διακυμάνσεις. Διάσπαρτες πάνω τους μέρες σε σήψη. Οχτώ μήνες πορεία πάντα στο ίδιο σημείο.