Η Ελένη η ζωντοχήρα βρε τι έχει η κακομοίρα ένα γέρο άντρα έχει κι η καημένη δεν αντέχει κάθε μέρα αναστενάζει απ’ το στόμα φλόγες βγάζει νέα είναι δεν ταιριάζει και μετά με αγκαλιάζει Το ξεπόρτισε και λεει τι να κάνω κι όλο κλαιει ο μπακάλης τη λυπάται κάθε βράδυ τη θυμάται κι ο μανάβης σαν περνάει φεύγει τη παρηγοράει έτσι το `φερε η μοίρα Λένη να `σαι ζωντοχήρα Σαν τ’ ακούει το μπαρμπεράκι να και τρέχει με μεράκι ελα δω βρε Ελενάκι να σου δείξω το φαρμάκι το `μαθε το χασαπάκι τηνε εστέλνει ένα αρνάκι κάνε το με το σπανάκι γιατί θα `ρθω το βραδάκι