Ψηλά βουνά κι εσείς των άστρων θωριές. Ποτάμια αχνά, ελάτια, δάφνες, μυρτιές. Την καρδιά μου, ωχ φωτιά μου, όποιος δει να του πει να `ρθει κοντά μου, μην αργεί. Ξενιτιά μου, έρωτά μου, φως κι αυγή πριν ραγίσει απ’ το σεβντά μου όλη η γη. Φαράγγια υγρά κι εσείς των δράκων σπηλιές αετών φτερά κι ανέμων μαύρες φωλιές. Την καρδιά μου, ωχ φωτιά μου, όποιος δει να του πει να `ρθει κοντά μου, μην αργεί. Ξενιτιά μου, έρωτά μου, φως κι αυγή πριν ραγίσει απ’ το σεβντά μου όλη η γη. Αηδόνι εσύ, πλανεύτρα στάχτη που καις με ποιο κρασί μεθάει τα μάτια του, πες