Θα σας πω για να το μάθει ο ντουνιάς το τραγούδι της λεβέντικης γενιάς, που το φέρνει ο αγέρας με τον πόνο της φλογέρας και που κρύβει τον καημό της λευτεριάς. Το τραγούδι της τρανής παλικαριάς που το λέει στα κορφοβούνια ο βοριάς και τ’ αντιλαλούν οι λόγγοι πέρα από το Μεσολόγγι κι απ’ το Σούλι ως το Χάνι της Γραβιάς. Ααααα, η Ελλάδα είναι απ’ το Θεό σταλμένη, ααααα, η Ελλάδα μας ποτέ της δεν πεθαίνει. Το τραγούδι που οι στροφές του οι παλιές φτάναν μέχρι τις ψηλές αητοφωλιές κι έτσι οι αετοί μαθαίναν πολεμώντας πως πεθαίναν παλληκάρια σε βουνά κι ακρογιαλιές. Το τραγούδι που είν’ αθάνατη πνοή, που το `λέγαν σαν γλεντούσαν κι οι θεοί, που τη νίκη ενός αγώνα πέρα `κεί στον Μαραθώνα, διηγιέται να ζηλεύουν οι λαοί. Ααααα, η Ελλάδα μας η χιλιοδοξασμένη, ααααα, η Ελλάδα μας η τόσο αδικημένη.