Από ρωγμή σε ρωγμή ανέρχομαι Μέσα στην πολυθρύλητη νύχτα Ώ η κόψη του λειψού φεγγαριού Σαν δρεπάνι μου ματώνει τον τράχηλο Δε θέλω άλλο ύψος Ήδη ζω με τ’ όνειρο Που δεν ήθελα ποτέ να δω