Στο ημερολόγιο γράψαμε: « Κυκλών και καταιγίς ». Εστείλαμε το S.O.S. μακριά σε άλλα καράβια, κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριο Ινδικό πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στην Μπατάβια. Μα δεν λυπάμαι μια σταλιάν – Εμείς οι ναυτικοί Έχουμε, λένε, την ψυχή στο διάολο πουλημένη. Μια μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνή και σκυθρωπή, που χρόνια τώρα και καιρούς το γιο της περιμένει. Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών, κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει. Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά, Αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει. Συγχώρεσέ με ... Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε, καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της, ετράβηξα απ’ την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά που όλη τη μέρα εμάζευεν απ’ την αισχρήν δουλειά της. Κι ακόμα, Κύριε... ντρέπομαι να το συλλογιστώ, (μα ήτανε τόσο κόκκινα και υγρά τα ωραία του χείλια και κάποια κάπου ολόλυζε κιθάρα ισπανική...) κοιμήθηκα μ’ ένα μικρόν εβραίο στη Σεβίλλια. Κύριε... τούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει... Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά Κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...