Χρόνε που γειαίνεις τσι πληγές δώσε κι εμέ βοτάνι δίωχνε τσι μέρες σου γοργά ο πόνος μου να γιάνει Να `ταν η άνοιξη σπαθί στση νιότη μας το χέρι στο χρόνο και το θάνατο να στήναμε καρτέρι