Τ’ άστρα ψηλά στον ουρανό μονάχος μου χαζεύω να ’ ξερες πόσο μάτια μου απόψε τα ζηλεύω που ούτε μια νύχτα δεν περνά εκείνα να μην βγούνε κι ως το πρωί αγάπη μου σε βλέπουν και σ’ ακούνε Και ο νους μου πάλι ξενυχτά εσένα συλλογιέται μόνη κι απόψε είν’ η καρδιά και δεν παρηγοριέται Σαν ήλιος κάθε δειλινό μέσα στην αγκαλιά μου βασίλευες και έλουζες με φως τα όνειρα μου κι είναι μακριά σου η μοναξιά πόνος που δεν αντέχω κι είναι που ακόμα σ’ αγαπώ κι ας μη μπορώ να σ’ έχω